എബി ഊനേത്ത്
പുൽപ്പള്ളി
മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം ഏതാണ്?
ജനനമോ?
മരണമോ?
അല്ല.
അതിലും വലിയൊരു അത്ഭുതമുണ്ട്
ഒരിക്കൽ പോലും പരിചയമില്ലാതിരുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യർ, ഒരുദിവസം പരസ്പരം ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സ്വന്തം മനുഷ്യരായി മാറുന്നത്.
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കൂ…
അമ്മയുണ്ട്.
അച്ഛനുണ്ട്.
സഹോദരങ്ങളുണ്ട്.
അവരെയെല്ലാം നമുക്ക് ലഭിച്ചത് ജന്മത്തിലൂടെയാണ്.
ഒരേ രക്തം.
ഒരേ വേരുകൾ.
ഒരേ കുടുംബം.
അവരുമായി നമ്മളെ ബന്ധിപ്പിച്ചത് പ്രകൃതിയാണ്.
പക്ഷേ…
ഭാര്യയോ?
ഭർത്താവോ?
അവർ ആരായിരുന്നു?
ഒരു കാലത്ത് നമ്മുടെ ജീവിതവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്തവർ.
നമ്മുടെ ബാല്യം അറിയാത്തവർ.
നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ അറിയാത്തവർ.
നമ്മുടെ പരാജയങ്ങൾ അറിയാത്തവർ.
നമ്മൾ കരഞ്ഞ രാത്രികൾ അറിയാത്തവർ.
ഒരു തെരുവിലൂടെ കടന്നുപോയ അനേകം മുഖങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രമായിരുന്നവർ.
പക്ഷേ ഒരുദിവസം…
ജീവിതം അവരുടെ കൈ നമ്മുടെ കൈയിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്നു.
വിവാഹമെന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ രണ്ട് മനുഷ്യർ പരസ്പരം നോക്കി ഒരു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു:
ഇനി നിന്റെ സന്തോഷം എന്റേതാണ്…
നിന്റെ കണ്ണുനീർ എന്റേതാണ്…
നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ഉണ്ടാകും.
അവിടെ സംഭവിക്കുന്നത് ഒരു ചടങ്ങ് മാത്രമല്ല.
ഒരു നിയമപരമായ കരാറുമല്ല.
രണ്ട് ജീവിതങ്ങൾ ഒരേ യാത്ര തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന നിമിഷമാണ് അത്.
രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ലോകങ്ങൾ…
ഒരു വീടായി മാറുന്ന നിമിഷം.
രണ്ട് “ഞാൻ”കൾ…
പതുക്കെ ഒരു “നമ്മൾ” ആയി മാറുന്ന നിമിഷം.
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സുരക്ഷിതത്വം എന്താണ്?
വലിയ ബാങ്ക് ബാലൻസല്ല.
വലിയ വീടല്ല.
ഉയർന്ന പദവിയുമല്ല.
രാത്രിയിൽ മനസ്സ് തകർന്നുകിടക്കുമ്പോൾ,
ഒന്നും ചോദിക്കാതെ നിങ്ങളുടെ അരികിലിരുന്ന്,
നിങ്ങളുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ച്,
“ഞാനുണ്ടല്ലോ…”
എന്ന് പറയാൻ ഒരാൾ ഉണ്ടായിരിക്കുക…
അതാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്.
ലോകം മുഴുവൻ നിങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചാലും,
ഒരു മനുഷ്യൻ നിങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുക.
എല്ലാവരും കൈവിട്ടപ്പോൾ,
ഒരു കൈ മാത്രം നിങ്ങളെ ചേർത്തുപിടിക്കുക.
എത്ര വലിയ അനുഗ്രഹമാണത്!
ജീവിതത്തിൽ ചില വേദനകളുണ്ട്…
അതിനൊരു മരുന്നില്ല.
ചില മുറിവുകളുണ്ട്…
അത് പുറത്ത് കാണാനാവില്ല.
ചില സങ്കടങ്ങളുണ്ട്…
അത് വാക്കുകളായി പറയാനും കഴിയില്ല.
അത്തരം രാത്രികളിൽ, ഒന്നും ചോദിക്കാതെ നിങ്ങളുടെ അരികിലിരുന്ന്,
നിങ്ങളുടെ മൗനത്തിന്റെ ഭാഷ കേൾക്കുന്ന ഒരാളാണ് യഥാർത്ഥ ജീവിതപങ്കാളി.
നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറയുന്ന കണ്ണുനീർ, അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ വേദനയാകുമ്പോൾ…
നിങ്ങളുടെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ പോലും, അവരുടെ വലിയ ആഘോഷമാകുമ്പോൾ…
അവിടെയാണ് സ്നേഹം.
സ്നേഹം വലിയ സമ്മാനങ്ങളിലല്ല ജീവിക്കുന്നത്.
സ്നേഹം ജീവിക്കുന്നത്…
ക്ഷീണിച്ച് വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ നീട്ടുന്ന ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളത്തിലാണ്.
“നീ കഴിച്ചോ?” എന്ന ചെറിയ ചോദ്യത്തിലാണ്.
മരുന്ന് കഴിക്കാൻ മറക്കരുതെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന കരുതലിലാണ്.
നിങ്ങൾ ഒന്നും പറയാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ,
“എന്തുപറ്റി?” എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ആ കണ്ണുകളിലാണ്.
നിങ്ങൾ ഉറങ്ങിപ്പോയ ശേഷവും,
നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്ന ആ മനസ്സിലാണ്.
വലിയ വാക്കുകളേക്കാൾ ചെറിയ കരുതലുകളിലാണ് യഥാർത്ഥ സ്നേഹം ജീവിക്കുന്നത്.
അവിടെയാണ് പ്രണയം.
അവിടെയാണ് കുടുംബം.
അവിടെയാണ് സ്വർഗ്ഗം.
ജീവിതത്തിൽ എല്ലാവരും വിജയത്തെ പിന്തുടരുന്നു.
പണം സമ്പാദിക്കുന്നു.
വീടുകൾ പണിയുന്നു.
പദവികൾ നേടുന്നു.
പക്ഷേ…
ഒരു സ്നേഹമുള്ള കുടുംബം ഉണ്ടാക്കുന്നതുപോലെ വലിയൊരു വിജയം മറ്റൊന്നുമില്ല.
കാരണം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ആഡംബരമുള്ള കൊട്ടാരം പോലും ശൂന്യമാണ്,
അവിടെ സ്നേഹമില്ലെങ്കിൽ.
ഒരു ചെറിയ വീട് പോലും സ്വർഗ്ഗമാകും,
അവിടെ പരസ്പരം കാത്തിരിക്കുന്ന രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ.
വീട് ചുവരുകൾ കൊണ്ടല്ല വീടാകുന്നത്…
അവിടെ ഒരാൾ മറ്റൊരാളുടെ ഹൃദയത്തിന് അഭയമാകുമ്പോഴാണ്.*
അതുകൊണ്ട്…
ഭാര്യയെ വെറും “ഭാര്യ”യായി കാണരുത്.
അവൾ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കൂട്ടാളിയാണ്.
ഭർത്താവിനെ വെറും “ഭർത്താവ്” ആയി കാണരുത്.
അവനും നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ സഹയാത്രികനാണ്.
പരസ്പരം ജയിക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്.
പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ.
പരസ്പരം മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കരുത്.
പരസ്പരം ചേർത്തുപിടിക്കാൻ പഠിക്കൂ.
തെറ്റുകൾ സംഭവിക്കുമ്പോൾ കുറ്റക്കാരനെ അന്വേഷിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്,
ബന്ധത്തെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ.
കാരണം നല്ലൊരു വിവാഹം എന്നത് ഒരിക്കലും വഴക്കില്ലാത്ത ജീവിതമല്ല.
വഴക്കുകൾക്കിടയിലും “നമ്മൾ” എന്ന ബന്ധത്തെ കൈവിടാത്ത ജീവിതമാണ്.
അപ്പോൾ വീട് ഒരു കെട്ടിടമല്ലാതാകും.
ഒരു ഹൃദയം വിശ്രമിക്കുന്ന ഇടമായി മാറും.
കാലം കടന്നുപോകും.
യൗവനം മങ്ങും.
മുഖത്ത് ചുളിവുകൾ വീഴും.
മുടി നരക്കും .
മക്കൾ വളർന്ന് സ്വന്തം ലോകങ്ങളിലേക്ക് പോകും.
ഒരു ദിവസം…
വീട്ടിൽ പഴയതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ നിശബ്ദതയാകും.
ആ നിശബ്ദതയുടെ നടുവിൽ,
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ച്,
പഴയ ഓർമ്മകൾ പറഞ്ഞ് ചിരിക്കുന്ന ഒരാൾ മാത്രം നിങ്ങളുടെ അരികിലുണ്ടാകും.
ഒരുകാലത്ത് തികച്ചും അന്യനായിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ…
അല്ലെങ്കിൽ ആ സ്ത്രീ.
അപ്പോഴാണ് വിവാഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം മനസ്സിലാകുന്നത്.
യൗവനത്തിൽ നമ്മൾ കരുതുന്നത്…
“എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാലം ഇതാണ്” എന്നാണ്.
പക്ഷേ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം തിരിച്ചറിയും…
ഏറ്റവും മനോഹരമായത് യൗവനമല്ലായിരുന്നു.
എല്ലാം മാറിയിട്ടും ഒരാൾ നമ്മോടൊപ്പം നിന്ന വർഷങ്ങളായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട്…
ഇന്ന് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ,
നിങ്ങളുടെ പങ്കാളിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കൂ.
അവിടെ വർഷങ്ങളായുള്ള ത്യാഗങ്ങൾ കാണാം.
നിങ്ങൾക്കായി ഉറങ്ങാതെ കാത്തിരുന്ന രാത്രികൾ കാണാം.
നിങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിനായി മാറ്റിവെച്ച സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാം.
നിങ്ങൾ അറിയാതെ സഹിച്ച ചില വേദനകൾ കാണാം.
ആ കൈകൾ…
കുറച്ചുകൂടി മുറുകെ പിടിക്കൂ.
കഴിയുമെങ്കിൽ പതുക്കെ പറയൂ:
“നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമാണ്.”
കാരണം സ്നേഹം എല്ലായ്പ്പോഴും വലിയ വാക്കുകൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ…
ഒരു നോട്ടം മതി.
ഒരു പുഞ്ചിരി മതി.
ഒരു ചേർത്തുപിടിത്തം മതി.
ഒരൊറ്റ വാക്ക് മതി…
“ഞാനുണ്ട്.”
ഒരു ദിവസം…
ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നത്തിൽ,
വിറയുന്ന കൈകളുമായി നിങ്ങൾ ഒരു കസേരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ,
നിങ്ങളുടെ അരികിൽ മറ്റൊരു കസേരയിൽ
ഒരു മനുഷ്യൻ ഉണ്ടാകും…
അല്ലെങ്കിൽ ഒരു സ്ത്രീ.
ഒരിക്കൽ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ
ഒരു ഓർമ്മപോലും ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരാൾ.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…
നിങ്ങളുടെ എല്ലാ ഓർമ്മകളിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരാൾ.
ആ നിമിഷത്തിൽ നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയും…
രക്തബന്ധങ്ങൾ നമുക്ക് ജന്മം നൽകി.
പക്ഷേ സ്നേഹം നമുക്ക് ഒരു ജീവിതം നൽകി.
ലോകത്തിനുമുന്നിൽ അവർ രണ്ട് മനുഷ്യർ മാത്രമായിരിക്കാം.
പക്ഷേ പരസ്പരം അവർ ഒരു ലോകമാണ്.
ആ ലോകത്തിന്റെ പേരാണ് കുടുംബം.
ആ ബന്ധത്തിന്റെ പേരാണ് വിവാഹം.
ആ അനുഭവത്തിന്റെ പേരാണ്… ഭൂമിയിലെ സ്വർഗ്ഗം
