എബി ജോയ്
പുൽപ്പള്ളി
പിറവത്തെ ആ ഇരുണ്ട രാത്രിയിൽ ഒരു അച്ഛൻ തന്റെ രണ്ടു വയസ്സുള്ള കുഞ്ഞിനെ തോളിലേറ്റി നടന്നു…
ഒരു കാഴ്ചയില്ലാത്ത അമ്മ, തന്റെ രണ്ടാം ക്ലാസുകാരിയായ മകളുടെ തോളിൽ തൊട്ട് അവളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു…
ഒരു കുടുംബം…
നാലു ജീവനുകൾ…
ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ…
പക്ഷേ, ജീവിതത്തിന്റെ കഠിനമായ സാഹചര്യങ്ങൾക്കിടയിൽ, ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ഇരുട്ട് അവരെ ഒടുവിൽ മൂവാറ്റുപുഴയാറിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
മരണത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ആ കുരുന്നുകൾ എത്ര സന്തോഷത്തോടെയാണ് ഓടിനടന്നത് എന്ന കാഴ്ചകൾ ഇന്ന് കേരളത്തിന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു.
കളിക്കേണ്ട പ്രായത്തിൽ… സ്വപ്നങ്ങൾ കാണേണ്ട പ്രായത്തിൽ… ഒരു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ജീവിതം അവസാനിച്ചത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം ദുരന്തമല്ല; ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ആത്മപരിശോധനയ്ക്കുള്ള വലിയ ചോദ്യമാണ്.
പ്രതീക്ഷകൾ അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല.
ഒരു പുതിയ വാടകവീട്ടിലേക്ക് മാറി പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങേണ്ടിയിരുന്ന ദിവസമായിരുന്നു അത്.
പക്ഷേ, ആ പ്രതീക്ഷയുടെ വാതിൽ തുറക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അവർ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വിടപറഞ്ഞു.
അവർ സഹായം തേടി വാതിലുകൾ മുട്ടിയപ്പോൾ, പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ ചില മനുഷ്യർ ഉണ്ടായിരുന്നു — യൂണിഫോമിനുള്ളിലെ കരുണയുള്ള ഹൃദയങ്ങൾ.
അവർ സ്വന്തം കൈയിൽ നിന്ന് പണം എടുത്തു.
വസ്ത്രങ്ങൾ നൽകി.
താൽക്കാലിക അഭയം നൽകി.
ഒരു കുടുംബത്തെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവിടെ നമ്മൾ ഒരു വേദനയുള്ള ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടി വരുന്നു…
“അവൻ എവിടെയായിരുന്നു?”
യേശുവിന്റെ സ്നേഹം പ്രസംഗിക്കുന്നവർ എവിടെയായിരുന്നു?
ദൈവത്തിന്റെ കരുണയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന സമൂഹം എവിടെയായിരുന്നു?
ഒരു തകർന്ന കുടുംബത്തെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഒരു കൈ എവിടെയായിരുന്നു?
ഒരു പാസ്റ്റർ…
ഒരു വിശ്വാസ സമൂഹം…
ഒരു ദൈവജനത്തിന്റെ കരുതൽ…
എന്തുകൊണ്ട് അവരുടെ വാതിൽ ആ കുടുംബത്തിന് തുറന്നില്ല?
ഇത് ആരെയെങ്കിലും കുറ്റപ്പെടുത്താനുള്ള ചോദ്യം അല്ല.
ഇത് ഓരോ ദൈവമക്കളും സ്വന്തം ഹൃദയത്തോട് ചോദിക്കേണ്ട ഒരു ആത്മീയ ചോദ്യം ആണ്.
കാരണം നമ്മുടെ പള്ളികളിൽ പ്രാർത്ഥനകൾ ഉയരുന്നു.
ആരാധനകൾ നടക്കുന്നു.
കൈകൾ ഉയർത്തി “ദൈവം നല്ലവൻ” എന്ന് നാം പാടുന്നു.
പക്ഷേ, അതേ സമയത്ത് നമ്മുടെ ചുറ്റിലും ഒരു മനുഷ്യൻ വിശന്നിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ…
ഒരു കുടുംബം കണ്ണീരിൽ കഴിയുകയാണെങ്കിൽ…
ഒരു അമ്മ സഹായത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ…
നമ്മുടെ വിശ്വാസം എവിടെയാണ്?
യേശു ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് വിശന്നു, നിങ്ങൾ ഭക്ഷിപ്പാൻ തന്നു;
എനിക്ക് ദാഹിച്ചു, നിങ്ങൾ കുടിപ്പാൻ തന്നു;
ഞാൻ അന്യനായിരുന്നു, നിങ്ങൾ എന്നെ ചേർത്തുകൊണ്ടു.”
(മത്തായി 25:35)
ഈ വാക്കുകൾ പ്രസംഗിക്കാൻ മാത്രം ഉള്ളതല്ല.
ജീവിതത്തിൽ നടപ്പാക്കാൻ ഉള്ളതാണ്.
ദൈവത്തിന് പ്രസാദമുള്ള യാഗം വലിയ ആഘോഷങ്ങളോ, നേർച്ചകളോ, മനോഹരമായ കെട്ടിടങ്ങളോ മാത്രം അല്ല.
ഒരു വിശക്കുന്ന മനുഷ്യന് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം നൽകുന്നത്…
ഒരു കണ്ണീരുള്ള മനുഷ്യനെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കുന്നത്…
കാഴ്ചയില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് വഴികാട്ടിയാകുന്നത്…
പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളോട് “നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല” എന്ന് പറയുന്നത്…
അവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ ക്രിസ്തുസ്നേഹം വെളിപ്പെടുന്നത്.
ദൈവജനമില്ലാത്ത ഇടത്ത് ലോകം ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം കാണാതെ പോകും.
ദൈവജനമേ…
നമ്മുടെ കൈകൾ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ മാത്രം ഉയരേണ്ടതല്ല.
വീഴുന്നവനെ ഉയർത്താനും, തളർന്നവനെ താങ്ങാനും, കണ്ണീരൊപ്പാനും കൂടിയാണ്.
കാരണം ചിലപ്പോൾ ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ അത്ഭുതം സംഭവിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ പ്രസംഗത്തിലൂടെയല്ല…
ഒരു മനുഷ്യന്റെ കരുണയുള്ള ഹൃദയത്തിലൂടെയാണ്.
ഇനിയൊരു “പിറവം” നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഉണ്ടാകാതിരിക്കട്ടെ.
വലിയ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് പ്രവർത്തിയിലേക്ക് കടക്കാം.
നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള മനുഷ്യരെ കാണാം.
അവരുടെ വേദനയിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ മുഖം തിരിച്ചറിയാം.
കാരണം ഒരാൾക്ക് നാം നൽകുന്ന ചെറിയൊരു സ്നേഹം പോലും…
ചിലപ്പോൾ അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ അവസാന പ്രതീക്ഷയായിരിക്കാം.
