എബി ഊനേത്ത്
പുൽപ്പള്ളി
ഭാഗം 2
2 രാജാക്കന്മാർ 4-ാം അധ്യായത്തിൽ, ഒരു അസാധ്യ സാഹചര്യം നേരിടുന്ന ഒരു വിധവയെ നമ്മൾ കാണുന്നു. ഭർത്താവ് മരിച്ചു, കടം അവളെ വിഴുങ്ങാൻ പോകുന്നു, രണ്ട് ആൺമക്കളെ അടിമകളാക്കാൻ കൊണ്ടുപോകാൻ പോകുന്നു.
അവൾ എലീശാ പ്രവാചകനോട് നിലവിളിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ നിർദ്ദേശം അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു – അകത്തു ചെല്ലുക, വാതിൽ അടയ്ക്കുക, എന്നിട്ട് കൈവശമുള്ള പാത്രങ്ങളിലെല്ലാം എണ്ണ പകരുക (2 രാജാക്കന്മാർ 4:3-4).
അത്ഭുതം നടന്നത് പരസ്യമായിട്ടല്ല. അടച്ച വാതിലിനുള്ളിലാണ്. വേദനയും അനിശ്ചിതത്വവും ഭയവും നിറഞ്ഞ ഒരു വീടിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ, ദൈവം ആ ചെറിയ എണ്ണ വർധിപ്പിച്ചു. അപര്യാപ്തമെന്നു തോന്നിയത് അധികമായി മാറി. അവളുടെ കുടുംബം കടബാധ്യതയുടെ പ്രതിസന്ധിയിൽ നിന്ന് വിടുവിക്കപ്പെട്ടത് പരസ്യ അംഗീകാരത്തിലൂടെയല്ല – ദൈവവുമായുള്ള ഒരു സ്വകാര്യ കണ്ടുമുട്ടലിലൂടെയാണ്.
ഇന്ന്, നമ്മുടെ വീടുകളുടെ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന ശത്രുക്കൾ വേറൊരു രൂപത്തിലാണ് വരുന്നത് – ഭൗതികത്വം, ആത്മീയ നിസ്സംഗത, ശ്രദ്ധ വ്യതിചലിപ്പിക്കുന്നവ, ആസക്തികൾ, ധാർമ്മിക ആശയക്കുഴപ്പം, മക്കളെ ദൈവത്തിൽ നിന്നും പതിയെ അകറ്റുന്ന മൂല്യങ്ങൾ. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ ഉത്തരം അതേപടി നിലനിൽക്കുന്നു: അകത്തു ചെല്ലുക. വാതിൽ അടയ്ക്കുക. എണ്ണ പകരുക.
നമ്മുടെ ആത്മീയ വിശപ്പ് കവർന്നെടുക്കുന്ന എല്ലാറ്റിനുമെതിരെ വാതിൽ അടയ്ക്കണം. വാതിൽ അടച്ചശേഷം, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യവും ശക്തിയും – പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും ആരാധനയിലൂടെയും സമർപ്പണത്തിലൂടെയും – നമ്മൾ പകരണം.
നമ്മുടെ മക്കൾക്ക് വേണ്ടത് നമ്മുടെ ഉപദേശങ്ങൾ മാത്രമല്ല. അവർക്ക് നമ്മുടെ ഭക്തി കാണണം. ആരും കാണാതെ നമ്മൾ അർപ്പിക്കുന്ന പ്രാർത്ഥന അവർ കേൾക്കണം. സമർപ്പിതമായ ഒരു ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുയരുന്ന ആരാധന അവർ കാണണം. കുട്ടികൾ പല പ്രസംഗങ്ങളും മറന്നുപോയേക്കാം – എന്നാൽ അവരുടെ വീട്ടിലെ ആത്മീയ അന്തരീക്ഷം അവർ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല.
കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന അഭിഷേകം: മേലങ്കി വീണ്ടും വീഴണം
ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി ഒരു തലമുറയോടെ അവസാനിക്കാൻ വേണ്ടി രൂപകൽപ്പന ചെയ്തതല്ല. ഏലിയാവ് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് എടുക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവന്റെ മേലങ്കി അപ്രത്യക്ഷമായില്ല. അത് എലീശാ എടുക്കാൻ വേണ്ടി വീണു. പൗലോസ് തന്റെ ഭൗമിക യാത്ര പൂർത്തിയാക്കിയപ്പോൾ, തിമോഥെയോസ് സുവിശേഷം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ ഒരുങ്ങിയിരുന്നു.
ആത്മീയ അവകാശം സ്വാഭാവികമായി സംഭവിക്കുന്നതല്ല. അത് ബന്ധങ്ങളിലൂടെയും ശിഷ്യത്വത്തിലൂടെയും ത്യാഗത്തിലൂടെയും സ്നേഹത്തിലൂടെയും മനഃപൂർവം കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതാണ്.
ഇന്ന് സഭ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി കഴിവിന്റെയോ വിഭവങ്ങളുടെയോ കുറവല്ല. അടുത്ത തലമുറയിൽ ആഴത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കാൻ തയ്യാറുള്ള ആത്മീയ പിതാക്കന്മാരുടെയും മാതാക്കളുടെയും കുറവാണ്. പരിപാടികളും സമ്മേളനങ്ങളും സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നമ്മൾ വിദഗ്ധരായി. എന്നാൽ നമ്മുടെ ജീവിതകാലത്തിനുമപ്പുറം ദൈവസാന്നിധ്യം വഹിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ വളർത്തിയെടുക്കുന്നതാണ് നമുക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശുശ്രൂഷ.
പ്രധാന ചോദ്യം “ഇന്ന് ആരാണ് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നത് ‘എന്നതല്ല. നിത്യമായ ചോദ്യം ഇതാണ്: “നാളെ മേലങ്കി വഹിക്കാൻ നമ്മൾ ആരെയാണ് ഒരുക്കുന്നത്?’
ഓരോ പാസ്റ്ററിനും ഒരു തിമോഥെയോസ് വേണം. ഓരോ തലമുറയ്ക്കും, തങ്ങൾക്കുശേഷം വരുന്നവരിലേക്ക് വിശ്വാസം പകരുന്ന ആത്മീയ മാതാപിതാക്കൾ വേണം. ലോവിസ് യൂനിക്കയിലേക്കും യൂനിക്ക തിമോഥെയോസിലേക്കും യഥാർത്ഥ വിശ്വാസം പകർന്നതുപോലെ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ അഗ്നി ഒരു തലമുറയിൽ നിന്ന് അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് വിശ്വസ്തതയോടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടണം. ആ മേലങ്കി ഒരിക്കലും നിലത്തു വീഴരുത്.
നാളെ തുടങ്ങുന്നത് വീട്ടിൽ നിന്നാണ്
ഒരു കാലം കഴിയുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ശബ്ദം ഇന്ന് കേൾക്കുന്നിടത്തുനിന്ന് കേൾക്കില്ലായിരിക്കാം. നമ്മുടെ പേരുകൾ ആരും ഓർക്കാതെയായേക്കാം. ഇന്ന് നമ്മൾ നിൽക്കുന്നിടത്ത് നാളെ വേറൊരു തലമുറയായിരിക്കും.
(തുടരും)
