എബി ഊനേത്ത്
പുൽപ്പള്ളി
ദൈവത്തിന് നാം എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കുമ്പോൾ, അത് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്. ബൈബിളിൽ കയീനും ഹാബേലും അർപ്പിച്ച ബലികളെക്കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്. ഹാബേൽ തന്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിലെ കടിഞ്ഞൂലുകളെയും അവയുടെ മേദസ്സിനെയും അർപ്പിച്ചു – തന്റെ കൈയിലുള്ളതിൽ ഏറ്റവും നല്ലത് ദൈവത്തിന് നൽകി. അതുകൊണ്ടാണ് ദൈവം ഹാബേലിന്റെ അർപ്പണത്തിൽ പ്രസാദിച്ചത്. കൊടുക്കുന്നത് എന്താണ് എന്നതിനെക്കാൾ, ഏതു മനസ്സോടെ കൊടുക്കുന്നു എന്നതാണ് ദൈവം നോക്കുന്നത്.
വിധവയുടെ രണ്ടു ചെമ്പുനാണയങ്ങളുടെ കഥയും നമുക്ക് ഓർക്കാം. അവൾ കൊടുത്തത് വളരെ ചെറിയ തുകയായിരുന്നെങ്കിലും, അത് അവളുടെ ഉപജീവനത്തിനുള്ളതെല്ലാം ആയിരുന്നു. യേശു അതിനെ ധനവാന്മാരുടെ വലിയ സംഭാവനകളെക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതായി കണ്ടു. കാരണം, കൊടുക്കുന്ന അളവല്ല, കൊടുക്കുന്ന ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴമാണ് പ്രധാനം.
ചിലപ്പോൾ നാം കൊടുക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവർ കാണണം എന്ന ചിന്തയോടെയോ, “ഞാനും കൊടുത്തു” എന്നൊരു പേരിനായോ ആയിപ്പോകാം. അപ്പോൾ കൊടുക്കൽ സ്നേഹത്തിന്റെ സമർപ്പണമാകാതെ, ഒരു കടമ നിറവേറ്റുന്നതായി മാത്രം മാറിയേക്കാം. അപ്പോസ്തലനായ പൗലോസ് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്, “സന്തോഷത്തോടെ കൊടുക്കുന്നവനെ ദൈവം സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്നാണ്. നിർബന്ധത്താലോ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയോ അല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിന്റെയും കൃതജ്ഞതയുടെയും നിറവിൽ നിന്നാകണം നമ്മുടെ കൊടുക്കൽ ഉണ്ടാകേണ്ടത്.
ഇത് ദൈവാലയത്തിലെ കൊച്ചു കൊച്ചു കാര്യങ്ങളിലും ബാധകമാണ്. നാം സഭയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന ഭക്ഷണവും അതിലൊന്നാണ്. സഹോദരങ്ങൾക്കായി എന്തെങ്കിലും ഒരുക്കുമ്പോൾ, അത് നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു അടയാളമായി മാറണം. യേശു തന്നെ പറഞ്ഞു:
“എന്റെ ഈ ഏറ്റവും ചെറിയ സഹോദരന്മാരിൽ ഒരുവന് നിങ്ങൾ ഇതു ചെയ്തതെല്ലാം എനിക്കു തന്നെ ചെയ്തു.”
അതായത്, നാം ഒരു സഹോദരന് നൽകുന്ന ഭക്ഷണം യഥാർത്ഥത്തിൽ കർത്താവിനു തന്നെയാണ് നൽകുന്നത്. ഈ ബോധ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ, നാം ഒരുക്കുന്നതെല്ലാം – അത് ചെറുതായാലും വലുതായാലും – നന്മയോടും ശ്രദ്ധയോടും ശുചിത്വത്തോടും കൂടി ആയിരിക്കും.
കൊടുക്കുന്നത് അളവല്ല, മനസ്സാണ് പ്രധാനം എന്നത് ശരി തന്നെ. എന്നാൽ ആ മനസ്സ് യഥാർത്ഥ സ്നേഹത്തിന്റേതാണെങ്കിൽ, കൈയിലുള്ളതിൽ ഏറ്റവും നല്ലത് നൽകാൻ അതു നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കും.
അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് ഓർക്കാം – എന്തു കൊടുത്താലും, അത് ദൈവത്തിനു കൊടുക്കുന്നു എന്ന ബോധ്യത്തോടെ, പൂർണ്ണ ഹൃദയത്തോടെ കൊടുക്കാം. നമ്മുടെ കൈകളിൽനിന്ന് മറ്റൊരാളുടെ കൈകളിലേക്ക് എത്തുന്ന ഓരോ സമ്മാനത്തിലും നമ്മുടെ സ്നേഹവും കരുതലും ആത്മാർത്ഥതയും പ്രതിഫലിക്കട്ടെ.
കാരണം ദൈവം നോക്കുന്നത് നമ്മുടെ കൈയിലുള്ളതല്ല, നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലുള്ളതാണ്.
നമുക്കെല്ലാവർക്കും ഈ ചിന്ത ഒരു ചെറിയ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാകട്ടെ – അടുത്ത തവണ എന്തെങ്കിലും കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, അത് സ്നേഹത്തോടെയും ശ്രദ്ധയോടെയും ഒരുക്കാം; കാരണം നാം അത് സഹോദരങ്ങൾക്കു മാത്രമല്ല, കർത്താവിനു തന്നെയാണ് അർപ്പിക്കുന്നത്.
മനസ്സോടെ കൊടുക്കാം. നന്മയോടെ പങ്കുവെക്കാം. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം ജീവിതത്തിൽ കാണിക്കാം.
