നിങ്ങൾ എന്ത് സമ്പാദിച്ചു? ഒരു തലമുറ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ബാക്കിയാവുന്നത് എന്ത്?

എൺപതോ തൊണ്ണൂറോ വർഷങ്ങൾ കഴിയുമ്പോൾ, നമ്മളാരും ഈ ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടാവില്ല. നമ്മുടെ പേരുകൾ ഏതെങ്കിലും കുടുംബരേഖയിലോ, ഒരു ശവക്കല്ലറയിലോ മാത്രം അവശേഷിക്കും. നമ്മൾ പണിത വീടുകൾ വേറൊരാൾ താമസിക്കും. നമ്മൾ സമ്പാദിച്ച സ്ഥലം വേറൊരാളുടെ പേരിലാവും. നമ്മുടെ ബാങ്ക് ബാലൻസ് പോലും ഓർമ്മയായി മാറും.

അപ്പോൾ ഒരു ചോദ്യം ബാക്കിയാവുന്നു — നിങ്ങൾ എന്ത് സമ്പാദിച്ചു?

ഈ ചോദ്യം ഒരു സാമ്പത്തിക ചോദ്യമല്ല. ഇത് ഒരു ആത്മീയ കണക്കെടുപ്പാണ്. ദൈവത്തിനു പ്രസാദമുള്ള ഒരേയൊരു സമ്പാദ്യം ഈ ലോകത്തുള്ളൂ — അത് കർത്താവ് തന്നെ നമുക്ക് കാണിച്ചുതന്ന മാതൃകയാണ്: നമുക്കുശേഷം ദൈവത്തിനായി നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു തലമുറയെ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുക.

പ്രാർത്ഥനാ വീരന്മാരേ, പ്രസംഗകരേ, മിഷനറിമാരേ, വ്യക്തിപരമായി സുവിശേഷം അറിയിക്കുന്നവരേ, കൃപാവരങ്ങൾ ലഭിച്ചവരേ — നിങ്ങൾ നാളെ ഇല്ലാതായാൽ, നിങ്ങളെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠരായ എത്രപേരെ നിങ്ങൾ പണിതെടുത്തു ശുശ്രൂഷയിലേക്ക് അയച്ചു? അല്ലെങ്കിൽ, “ഈ ഭൂമിയിൽ നിങ്ങൾ എന്ത് സമ്പാദിച്ചു?” എന്ന ചോദ്യത്തിനു മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു നിൽക്കേണ്ടി വരും. കുറഞ്ഞപക്ഷം ഒരു തലമുറയെയെങ്കിലും ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി നിർത്തുവാൻ നമുക്ക് സാധിച്ചോ?

നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത് വേഗത്തിൽ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കാലത്താണ്. നമ്മുടെ മുൻതലമുറ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസത്തിലൂടെയും ത്യാഗത്തിലൂടെയും കെട്ടിപ്പടുത്ത ആത്മീയ അടിത്തറയിലാണ് നമ്മൾ ഇന്ന് നിൽക്കുന്നത്. അവരുടെ പ്രാർത്ഥനകളും കണ്ണീരും സഹനവുമാണ് ഇന്ന് നമ്മൾ കാണുന്ന സഭകൾക്കും കുടുംബങ്ങൾക്കും വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിത്തറയായി മാറിയത്.

എന്നാൽ ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം “നമ്മൾ എന്ത് നേടി” എന്നതല്ല. “നമ്മൾ എന്ത് ബാക്കിവെച്ചു പോകുന്നു” എന്നതാണ്.

ഒരു കാലം കഴിയുമ്പോൾ, ഇന്ന് നമ്മോടൊപ്പം ഈ വിശ്വാസയാത്ര നടത്തുന്ന പലരും ഈ ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടാവില്ല. അതുകൊണ്ട് ചോദ്യം ഇതല്ല — അടുത്ത തലമുറ സഭയിൽ കൂടിവരുമോ എന്നത്. യഥാർത്ഥ ചോദ്യം ഇതാണ്: ആ അഗ്നി അപ്പോഴും കത്തുന്നുണ്ടാവുമോ?

നമ്മുടെ മക്കൾ അവകാശമാക്കുന്നത് നമ്മുടെ വീടുകളും വസ്തുവകകളും പേരും മാത്രമായിരിക്കുമോ? അതോ, നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാരെയും മാതാക്കളെയും നയിച്ച ആ അഭിനിവേശവും പ്രാർത്ഥനാജീവിതവും ദൈവിക ദാഹവും യേശുവിനോടുള്ള അടുപ്പവുമായിരിക്കുമോ അവർക്ക് ലഭിക്കുക?

നാളത്തെ ആത്മീയഭാവി തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നത് പൊതുവേദികളിലല്ല. അത് നിശബ്ദമായി, നമ്മുടെ വീടുകളിൽ, കുടുംബ ബലിപീഠങ്ങളിൽ, രഹസ്യ പ്രാർത്ഥനകളിൽ, നമ്മൾ മക്കൾക്കു മുന്നിൽ ജീവിക്കുന്ന ജീവിതത്തിലൂടെയാണ് തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നത്.

കൊടുങ്കാറ്റിനു മുൻപേ: ഇയ്യോബിന്റെ രഹസ്യ ബലിപീഠം

തിരുവെഴുത്തിലെ ആത്മീയ പിതാക്കന്മാരെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സ് രാജാക്കന്മാരിലേക്കും പ്രവാചകന്മാരിലേക്കും തിരിയാറുണ്ട്. എന്നാൽ ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ മാതൃകകളിലൊന്നാണ് ഇയ്യോബിന്റെ ജീവിതത്തിൽ കാണുന്നത്. പരസ്യമായി അറിയപ്പെടും മുൻപേ, സ്വന്തം വീട്ടിൽ ഇയ്യോബ് ഒരു പുരോഹിതനായിരുന്നു. തന്റെ മക്കൾക്കുവേണ്ടി അതികാലത്ത് എഴുന്നേറ്റ്, അവരെയോർത്ത് സ്ഥിരമായി യാഗം അർപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു പിതാവായിരുന്നു അവൻ (ഇയ്യോബ് 1:5).

ആ സ്ഥിരതയാണ് ഇയ്യോബിന്റെ ബലത്തിന്റെ രഹസ്യം. ദുരന്തം വന്നതിനു ശേഷമല്ല ഇയ്യോബ് പ്രാർത്ഥിച്ചു തുടങ്ങിയത്. കൊടുങ്കാറ്റ് വരുന്നതിനു മുൻപേ അവൻ തന്റെ മക്കൾക്കുവേണ്ടി ദൈവസന്നിധിയിൽ നിന്നിരുന്നു.

കൊടുങ്കാറ്റുകൾ വിശ്വാസത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല; അവ നേരത്തെ പണിതുവെച്ച അടിത്തറയെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു എന്നു മാത്രം. ഒരൊറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് ഇയ്യോബിന്റെ ജീവിതം തകർന്നപ്പോഴും അവന്റെ വിശ്വാസം നിലനിന്നു — കാരണം ദൈവവുമായുള്ള അവന്റെ ബന്ധം കഷ്ടത വരുന്നതിനു എത്രയോ മുൻപ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു.

ശുശ്രൂഷയിൽ നമ്മൾ പല മാതാപിതാക്കളെയും കാണുന്നു — രോഗം, തകർന്ന ബന്ധങ്ങൾ, വിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്ന മക്കൾ, ധാർമ്മിക പ്രതിസന്ധികൾ, മനുഷ്യനിയന്ത്രണത്തിനപ്പുറമുള്ള സാഹചര്യങ്ങൾ. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ മക്കൾക്ക് ആവശ്യം നേട്ടങ്ങൾ കാണിക്കാനുള്ള മാതാപിതാക്കളെയല്ല. ബലിപീഠം പണിതിട്ടുള്ള മാതാപിതാക്കളെയാണ്.

മക്കളുടെ കരിയറിനും വിജയത്തിനും സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയ്ക്കും വേണ്ടി നമ്മൾ എത്ര ഊർജം ചെലവഴിക്കുന്നു! എന്നാൽ നിത്യതയ്ക്കുവേണ്ടി അവരെ ഒരുക്കാൻ നമ്മൾ എത്ര സമയം മാറ്റിവെക്കുന്നു? നമ്മുടെ മക്കൾക്ക് നൽകാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അവകാശം സമ്പത്തോ വസ്തുവകകളോ പേരോ അല്ല. അത് പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ഒരു വീടാണ്.

വരാനിരിക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റുകളിൽ അടുത്ത തലമുറ ഉറച്ചുനിൽക്കണമെങ്കിൽ, ഈ തലമുറ കുടുംബ ബലിപീഠം വീണ്ടും പണിയണം — അത് ഒരു നിശബ്ദ മുറിയിലെ മന്ത്രിക്കുന്ന പ്രാർത്ഥനയിൽ മാത്രമായാലും.

തുടരും…