ചരടുകൾ പൊട്ടിച്ചെറിയൂ, മനുഷ്യനായി ജീവിക്കൂഅന്ധവിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക്

ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം കിട്ടേണ്ടത് സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവുമാണ്. പക്ഷേ പല വീടുകളിലും ആ കുഞ്ഞിന് ആദ്യം കിട്ടുന്നത് കണ്ണിലും നെറ്റിയിലും കരി തേക്കലും, അരയിലും കൈയിലും കാലിലും ചരടു കെട്ടലുമാണ്. “കണ്ണേറ് തട്ടരുത്”, “ദോഷം വരരുത്” എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് തുടങ്ങുന്നCompassionate, ഈ ആചാരം, യഥാർഥത്തിൽ ആ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമേ പതിക്കുന്ന ഭയത്തിന്റെ മുദ്രയാണ്.

ചരടുകളും തകിടുകളും മനുഷ്യനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. അരയിൽ, കഴുത്തിൽ, കൈയിൽ, കാലിൽ എന്നുവേണ്ട എല്ലായിടത്തും ചരടുകൾ കെട്ടിയിരിക്കുകയാണ് – ലോകത്തു വേറെ ഒരു സമൂഹത്തിലും ഇത്ര വ്യാപകമായി കാണാത്ത ഒരു ശീലം. നൂറു വർഷം പുറകോട്ടു ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യ ഒരുപാട് മാറിയിട്ടുണ്ട്. അന്ധവിശ്വാസത്തിൽ നിന്നും ജനങ്ങൾ യുക്തിയിലേക്കു നടന്നടുക്കുന്നു. എങ്കിലും ചില ആചാരങ്ങൾ ഇന്നും വിടാതെ പിന്തുടരുന്നു.

ഈ പുസ്തകം ആ ഒരു ശീലത്തെക്കുറിച്ചാണ് – ചരടുകെട്ടൽ എന്ന അന്ധവിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച്. ഇത് ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനല്ല, മറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ ക്ഷണിക്കാനാണ്. നമ്മൾ സ്നേഹത്തോടെ ചെയ്യുന്ന പല കാര്യങ്ങളും യഥാർഥത്തിൽ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ഗുണത്തേക്കാൾ ദോഷമാണ് ചെയ്യുന്നതെങ്കിൽ, അത് അറിയാനും മാറ്റാനുമുള്ള ധൈര്യം നമുക്കുണ്ടാകണം.

“സത്യം അറിയും; സത്യം നിങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കും” – യോഹന്നാൻ 8:32

‘ചരടുകളുടെ വേരുകൾ എവിടെ?‘
ചരടുകെട്ടൽ എന്ന ആചാരത്തിന് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. ശാസ്ത്രം വികസിക്കുന്നതിനു മുൻപ്, രോഗങ്ങൾക്കും ദുരന്തങ്ങൾക്കും കാരണം അറിയാതിരുന്ന കാലത്ത്, മനുഷ്യർ അദൃശ്യമായ ശക്തികളെ – ദുഷ്ടശക്തി, കണ്ണേറ്, ദോഷം – പേടിച്ചു ജീവിച്ചു. ആ ഭയത്തിൽ നിന്നാണ് ചരടും തകിടും മന്ത്രവും ഒക്കെ ജനിച്ചത്.

ആ കാലത്ത് അതൊരു മാനസിക ആശ്വാസമായിരുന്നിരിക്കാം. അറിവില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്ത്, എന്തെങ്കിലും ഒരു ‘സംരക്ഷണം’ ഉണ്ടെന്ന തോന്നൽ ജനങ്ങൾക്ക് ധൈര്യം നൽകിയിരിക്കാം. പക്ഷേ ഇന്ന് നമുക്ക് ശാസ്ത്രമുണ്ട്, വൈദ്യശാസ്ത്രമുണ്ട്, വിദ്യാഭ്യാസമുണ്ട്. രോഗങ്ങൾക്ക് കാരണങ്ങളും ചികിത്സകളും അറിയാം. എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ ഇപ്പോഴും ഈ പഴയ ഭയത്തെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ദേഹത്ത് കെട്ടിവയ്ക്കുന്നത്?

ഉത്തരം ലളിതമാണ് – ശീലം. “മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞതല്ലേ”, “എല്ലാവരും ചെയ്യുന്നതല്ലേ”, “പണ്ടേ ഉള്ളതല്ലേ” എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് നാം അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാതെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഒരു ആചാരം പഴയതാണ് എന്നതുകൊണ്ട് അത് ശരിയാണ് എന്നല്ല അർഥം. അടിമത്തവും, തൊട്ടുകൂടായ്മയും ഒക്കെ പണ്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നു – അതൊന്നും ശരിയായിരുന്നില്ല.

‘കുഞ്ഞും കരിയും ചരടും‘
ലോകത്തെവിടെയെങ്കിലും മറ്റൊരു സമൂഹത്തിൽ ജനിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഇങ്ങനെ ചരടും കരിയും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കാറുണ്ടോ? ഇല്ല. യൂറോപ്പിലും അമേരിക്കയിലും ജപ്പാനിലും ജനിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് വൃത്തിയായ വസ്ത്രവും, നല്ല പോഷകാഹാരവും, ആരോഗ്യപരിശോധനയുമാണ് കൊടുക്കുന്നത് – കണ്ണിൽ കരി തേക്കലല്ല.

നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ചില കുഞ്ഞുങ്ങളെ അമിതമായി കരിയും ചരടുകളും അണിയിക്കുമ്പോൾ, ആ പിഞ്ചുമുഖങ്ങളുടെ സ്വാഭാവികമായ ഭംഗിപോലും പലപ്പോഴും മറഞ്ഞുപോകുന്ന കാഴ്ച നാം കാണാറുണ്ട്. ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നത് സ്നേഹത്തോടെയാണ് എന്നറിയാം. പക്ഷേ സ്നേഹത്തോടെ ചെയ്യുന്ന കാര്യം എപ്പോഴും ശരിയാകണമെന്നില്ല.

കണ്ണിൽ കരി തേക്കുന്നത് പലപ്പോഴും അണുബാധയ്ക്കും കണ്ണിലെ അസ്വസ്ഥതയ്ക്കും കാരണмаകാറുണ്ട്. അരയിലും കാലിലും മുറുകെ കെട്ടുന്ന ചരടുകൾ ചർമ്മപ്രശ്നങ്ങൾക്കും അസ്വസ്ഥതയ്ക്കും ഇടയാക്കാം. ശാരീരികമായ ഈ ചെറിയ ദോഷങ്ങൾക്കപ്പുറം, മാനസികമായ ഒരു സന്ദേശമാണ് കൂടുതൽ അപകടകരം – “നീ സ്വയം സുരക്ഷിതനല്ല, നിന്നെ കാക്കാൻ ഒരു വസ്തു വേണം” എന്ന തോന്നൽ.

‘ഭയമാണ്, സംരക്ഷണമല്ല‘
ഒരു ചരട് ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദോഷത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നില്ല. അത് ചെയ്യുന്നത് ഒന്നേയുള്ളൂ – ആ കുഞ്ഞ് വളരുമ്പോൾ, ചുറ്റുമുള്ള ലോകം അപകടകരമാണെന്നും, തന്നെ കാക്കാൻ ഒരു ബാഹ്യശക്തി വേണമെന്നുമുള്ള ഒരു അബോധ വിശ്വാസം അവന്റെ/അവളുടെ മനസ്സിൽ വേരുറപ്പിക്കുന്നു.

ഇത് ആത്മവിശ്വാസത്തിന് പകരം ഭയത്തെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. യുക്തിക്ക് പകരം അന്ധവിശ്വാസത്തെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ശേഷിക്ക് പകരം അനുസരണത്തെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു കുട്ടി വളർന്നു വരുമ്പോൾ അവന് വേണ്ടത് ‘എന്നെ ചരട് കാക്കും’ എന്ന വിശ്വാസമല്ല, മറിച്ച് ‘ഞാൻ പഠിച്ചും അധ്വാനിച്ചും എന്റെ ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കും’ എന്ന ആത്മവിശ്വാസമാണ്.

ചരടുകളും കെട്ടുകളും അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെ ചിഹ്നങ്ങൾ മാത്രമല്ല – അവ ഒരു തലമുറയിൽ നിന്ന് അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് ഭയത്തെ കൈമാറുന്ന ഉപകരണങ്ങൾ കൂടിയാണ്. ഓരോ കെട്ടും പറയുന്നു: “ഈ ലോകം അപകടകരമാണ്, നീ അസുരക്ഷിതനാണ്”. ഈ സന്ദേശം ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ മനസ്സിൽ എത്ര ആഴത്തിൽ പതിയും എന്ന് നാം ചിന്തിക്കാറില്ല.

‘യുക്തിയും ശാസ്ത്രവും‘
നൂറു വർഷം മുൻപത്തെ ഇന്ത്യയെ അപേക്ഷിച്ച് ഇന്ന് ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ട് – വിദ്യാഭ്യാസം, ശാസ്ത്രബോധം, ആരോഗ്യബോധം ഒക്കെ വളർന്നു. രോഗം വരുന്നത് അണുബാധ കൊണ്ടോ പോഷകക്കുറവ് കൊണ്ടോ ജനിതകം കൊണ്ടോ ആണെന്ന് നമുക്കറിയാം – ‘കണ്ണേറ്’ കൊണ്ടല്ല.

എന്നിട്ടും ഇത്തരം ചില ആചാരങ്ങൾ മാത്രം മാറാതെ തുടരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? കാരണം അവയെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നാം മടിക്കുന്നു. ഒരു കുട്ടിക്ക് അസുഖം വന്നാൽ ഡോക്ടറെ കാണിക്കുന്നതോടൊപ്പം ചരടും കെട്ടും കൂടി ചെയ്യുന്നത് ഒരു ‘എന്തിനും കൊള്ളാം’ എന്ന മനോഭാവമാണ്. പക്ഷേ ശാസ്ത്രീയമായി ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന് ഇത് ചേരില്ല.

യുക്തിചിന്ത എന്നത് വിശ്വാസത്തിന്റെ ശത്രുവല്ല. മറിച്ച്, എന്താണ് സത്യമെന്നും എന്താണ് കേവലം ശീലമെന്നും തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഒരു ഉപകരണമാണ്. നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ നാം പഠിപ്പിക്കേണ്ടത് ചോദ്യം ചെയ്യാനാണ്, അന്ധമായി അനുകരിക്കാനല്ല.

‘വിശ്വാസത്തിന്റെ യഥാർഥ വഴി‘
മനുഷ്യപുത്രൻ ഭൂമിയിൽ വന്നത് മനുഷ്യരെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രരാക്കാനാണ്. ഭയത്തിന്റെ, അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെ, ദുർമന്ത്രവാദത്തിന്റെ അടിമനുകങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചെറിയാനാണ്. ചരടും കെട്ടും ഒരു വസ്തുവിൽ ശക്തി കൽപ്പിക്കുമ്പോൾ, അത് മനുഷ്യനെ ആ വസ്തുവിന്റെ അടിമയാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് – സ്വതന്ത്രനാക്കുകയല്ല.

യഥാർഥ വിശ്വാസം ഭയത്തിൽ അല്ല, സ്നേഹത്തിലും ധൈര്യത്തിലുമാണ് അധിഷ്ഠിതം. ഒരു ചരടിനോ തകിടിനോ ഒരു കുഞ്ഞിനെ കാക്കാൻ കഴിയില്ല – ദൈവാശ്രയവും, മാതാപിതാക്കളുടെ ജാഗ്രതയും, നല്ല വൈദ്യപരിചരണവും, സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വളർത്തലുമാണ് ഒരു കുഞ്ഞിനെ യഥാർഥത്തിൽ കാക്കുന്നത്.

“ഇനി അടിമയായിട്ടല്ല, മകനായിട്ടത്രേ; മകനെങ്കിൽ ദൈവം മുഖാന്തരം അവകാശിയും ആകുന്നു” – ഗലാത്യർ 4:7

അതിനാൽ, അമാനുഷിക ശക്തിയുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിച്ച് കയ്യിലും അരയിലും കെട്ടുന്ന ചരടുകളും തകിടുകളും ഒന്നും മനുഷ്യനെ സ്വതന്ത്രനാക്കുന്നില്ല – അവ അവനെ ഭയത്തിന്റെ അടിമകളാക്കി ബന്ധിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഈ കെട്ടുകൾ പൊട്ടിച്ചെറിയുമ്പോൾ മാത്രമേ യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യവും സമാധാനവും അനുഭവിക്കാൻ കഴിയൂ.

‘കേരളം കണ്ട മാറ്റങ്ങൾ‘
കേരളം സാക്ഷരതയിലും സാമൂഹിക പരിഷ്കരണത്തിലും ഇന്ത്യയിൽ മുൻപന്തിയിലാണ്. തൊട്ടുകൂടായ്മ, ജാതി വിവേചനം തുടങ്ങിയ പല അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും കേരളം വലിയൊരളവിൽ മറികടന്നു കഴിഞ്ഞു. നവോത്ഥാന നായകന്മാരും, വിദ്യാഭ്യാസ വ്യാപനവും, മത നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ഈ മാറ്റത്തിന് വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു.

എന്നാൽ ചരടുകെട്ടൽ പോലുള്ള ചില ആചാരങ്ങൾ ഇന്നും കുടുംബങ്ങളിൽ തുടരുന്നു – മതഭേദമില്ലാതെ. ഇത് കാണിക്കുന്നത്, സാക്ഷരതയും വിദ്യാഭ്യാസവും മാത്രം പോരാ അന്ധവിശ്വാസത്തെ പൂർണമായി ഇല്ലാതാക്കാൻ; ബോധപൂർവമായ ചിന്തയും, ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യവും കൂടി വേണം.

കേരളത്തിലെ പുതിയ തലമുറ പല കാര്യങ്ങളിലും യുക്തിസഹമായി ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ആരോഗ്യകാര്യങ്ങളിൽ ശാസ്ത്രത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നു, വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നു. ഈ മാറ്റത്തിന്റെ തുടർച്ചയായി, കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്തുന്ന രീതിയിലും അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയണം.

‘കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് തുടങ്ങുന്ന വിപ്ലവം‘
വലിയ മാറ്റങ്ങൾ എപ്പോഴും തുടങ്ങുന്നത് ചെറിയ വീടുകളിൽ നിന്നാണ്. ഒരു അമ്മയോ അച്ഛനോ “എന്റെ കുഞ്ഞിന് ചരട് വേണ്ട, കരി വേണ്ട” എന്ന് തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ, അത് ഒരു ചെറിയ കാര്യമല്ല – അത് ഭയത്തിന്റെ ഒരു തലമുറാ ചങ്ങല പൊട്ടിക്കുന്ന വലിയ തീരുമാനമാണ്.

ബന്ധുക്കളുടെയും അയൽക്കാരുടെയും സമ്മർദ്ദം ഉണ്ടാകാം. “എല്ലാവരും ചെയ്യുന്നതല്ലേ”, “മുത്തശ്ശിക്ക് വിഷമമാകും” എന്നൊക്കെ കേൾക്കേണ്ടി വരാം. പക്ഷേ സ്നേഹത്തോടെ, മാന്യമായി, തന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ നന്മയ്ക്കായി ഒരു നിലപാട് എടുക്കാൻ മാതാപിതാക്കൾക്ക് കഴിയണം.

ഇത് പഴയ തലമുറയെ കുറ്റപ്പെടുത്താനല്ല. അവർ അവർക്ക് അറിയാവുന്ന രീതിയിൽ സ്നേഹത്തോടെ ചെയ്തതാണ്. പക്ഷേ ഇന്ന് നമുക്ക് കൂടുതൽ അറിവുണ്ട്, കൂടുതൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളുണ്ട്. ആ അറിവ് ഉപയോഗിച്ച് അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് ഒരു നല്ല തുടക്കം കൊടുക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം നമുക്കുണ്ട്.

യഥാർഥ സംരക്ഷണം എന്താണ്?
കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ചരടല്ല വേണ്ടത് – നല്ല വിദ്യാഭ്യാസമാണ്. കരിക്കുത്തല്ല വേണ്ടത് – നല്ല ആരോഗ്യപരിചരണമാണ്. മന്ത്രവാദമല്ല വേണ്ടത് – ശാസ്ത്രബോധമാണ്. ഒരു കുഞ്ഞിനെ യഥാർഥത്തിൽ സംരക്ഷിക്കുന്നത് ചരടല്ല, മറിച്ച് ആ കുഞ്ഞിന് കൊടുക്കുന്ന സ്നേഹവും അറിവും ആത്മവിശ്വാസവുമാണ്.

ഒരു കുഞ്ഞിനെ യഥാർഥത്തിൽ കാക്കുന്നത് ഇവയാണ്: കൃത്യമായ പ്രതിരോധ കുത്തിവയ്പ്പുകൾ, നല്ല പോഷകാഹാരം, സുരക്ഷിതമായ ഒരു വീട്, മാതാപിതാക്കളുടെ ശ്രദ്ധയും സാന്നിധ്യവും, നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം, ചോദ്യം ചെയ്യാനും ചിന്തിക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം. ഇവയാണ് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ജീവിതത്തിന് അടിത്തറ പാകുന്നത് – ഒരു ചരടല്ല.

സ്നേഹമുള്ള ഒരു കുടുംബത്തിൽ, ദൈവാശ്രയത്തോടെ, ശാസ്ത്രീയമായ പരിചരണത്തോടെ വളരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞ് – അതാണ് യഥാർഥത്തിൽ ‘സംരക്ഷിതനായ’ കുഞ്ഞ്. ഭയത്തിന്റെ ചരടുകൾ കൊണ്ടല്ല, സ്നേഹത്തിന്റെയും അറിവിന്റെയും കരുത്തുകൊണ്ടാണ് നാം നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാക്കേണ്ടത്.

അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ പൊട്ടിച്ചെറിയൂ, മനുഷ്യനായി ജീവിക്കൂ. ചരടുകളുടെയും ഭയത്തിന്റെയും അടിമയാകാതെ, സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും നന്മയോടെയും ജീവിക്കൂ. നന്നായി പഠിക്കൂ, നന്നായി അധ്വാനിക്കൂ, ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കൂ. ജീവിതം ഒന്നേയുള്ളൂ – അത് അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ അല്ല, യുക്തിയുടെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും വെളിച്ചത്തിൽ ജീവിക്കാം.

ഇത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം കാര്യമല്ല – ഇത് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവിയുടെ കാര്യമാണ്. ഇന്ന് നമ്മൾ എടുക്കുന്ന ചെറിയ തീരുമാനങ്ങൾ – ഒരു ചരട് കെട്ടണോ വേണ്ടയോ എന്നത് പോലും – നാളെയുടെ തലമുറയുടെ ചിന്താരീതി രൂപപ്പെടുത്തും.

നമുക്ക് ഈ ചരടുകൾ പൊട്ടിച്ചെറിയാം. ഭയത്തിൽ നിന്ന് വിശ്വാസത്തിലേക്ക്, അന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നടക്കാം. നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് നൽകാം – ഭയമല്ല, ധൈര്യം; അന്ധവിശ്വാസമല്ല, യുക്തി; അടിമത്തമല്ല, സ്വാതന്ത്ര്യം.

“സ്നേഹത്തിൽ ഭയമില്ല; തികഞ്ഞ സ്നേഹം ഭയത്തെ പുറത്താക്കിക്കളയുന്നു” – 1 യോഹന്നാൻ 4:18

ഈ കൃതി വായിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരും ഇന്നു മുതൽ ഒരു തീരുമാനമെടുക്കട്ടെ – ഭയത്തിന്റെ ചരടുകൾ ഇനി കെട്ടില്ല എന്ന തീരുമാനം. മനുഷ്യനായി, സ്വതന്ത്രനായി, സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാം.