എബി ജോയ്
പുൽപ്പള്ളി
ചരിത്രം എന്നത് കേവലം രാജാക്കന്മാരുടെ വിജയഗാഥകളല്ല; അത് ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ടവന്റെ നിലവിളിയും കൂടിയാണ്. ഇന്ന് നമ്മൾ കൊട്ടിഘോഷിക്കുന്ന “സനാതന മഹിമ”യുടെ മറവിൽ, വിസ്മൃതിയിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ട ഒരു ഭാരതമുണ്ട്. ആ ഭാരതത്തിന്റെ മണ്ണിൽ കലർന്നിരിക്കുന്നത് സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി മനുഷ്യർ ഒഴുക്കിയ കണ്ണീരും ചോരയുമാണ്. ആ ഇരുണ്ട കാലത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ മായ്ച്ചുകളയാനാവാത്ത വിധം നമ്മുടെ ചരിത്രത്തിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു.
ജന്മം തന്നെ ശാപമായ നാട്:
ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുന്നത് സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കാണ്. എന്നാൽ പഴയ ഭാരതത്തിൽ, ഒരു വലിയ വിഭാഗം മനുഷ്യർ ജനിച്ച നിമിഷം തന്നെ അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ പരിധി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആർക്കോ പഠിക്കാൻ അവകാശമുണ്ടായിരുന്നു; ആർക്കോ അക്ഷരം കേൾക്കുന്നത് പോലും കുറ്റമായിരുന്നു. മനുഷ്യന്റെ സ്പർശം പോലും “അശുദ്ധി” ആണെന്ന് വിശ്വസിച്ച ഒരു സമൂഹം ഇവിടെ നിലനിന്നിരുന്നു. വഴിനടക്കാനുള്ള അവകാശം പോലും നിഷേധിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യർ ഈ നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് ആത്മീയതയല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച് അധികാരവും ജന്മാവകാശവും ചേർന്ന് മനുഷ്യനുമേൽ മനുഷ്യൻ സ്ഥാപിച്ച ക്രൂരമായ ആധിപത്യമായിരുന്നു.
സ്ത്രീശരീരങ്ങൾ: ആചാരങ്ങളുടെ ബലിപീഠം:
സ്ത്രീയുടെ ജീവിതം അവളുടെ സ്വന്തമായിരുന്നില്ല. ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് മേൽവസ്ത്രം ധരിക്കാൻ പോലും അവകാശമില്ലായിരുന്നു. ബാല്യവിവാഹം അനേകം പെൺകുട്ടികളുടെ ബാല്യം കവർന്നു. സതി പോലുള്ള അനാചാരങ്ങളിൽ, ഭർത്താവിന്റെ ചിതയിലേക്ക് ജീവനുള്ള സ്ത്രീകളെ തള്ളിയിട്ടു. സ്ത്രീയെ മനുഷ്യനായി കാണാതെ കുടുംബത്തിന്റെ “മാനം” അല്ലെങ്കിൽ ആചാരത്തിന്റെ “ഭാഗം” ആയി മാത്രം കണ്ട ഒരു കാലത്തെയാണോ നമ്മൾ സംസ്കാരം എന്ന് വിളിക്കേണ്ടത്?
മിഷനറിമാർ: ക്രിസ്തുസ്നേഹത്തിന്റെ ദൂതന്മാർ
ഈ ഭയാനകമായ ഇരുട്ടിലേക്കാണ് ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം നെഞ്ചിലേറ്റിയ മിഷനറിമാർ എത്തിയത്. “നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ നിന്റെ അയൽക്കാരനെയും സ്നേഹിക്കുക” എന്ന ക്രിസ്തുമൊഴി അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ അഗ്നിയായി ജ്വലിച്ചു. ജാതിയുടെയും അയിത്തത്തിന്റെയും വേലിക്കെട്ടുകൾക്കപ്പുറം ഓരോ മനുഷ്യനിലും ദൈവത്തിന്റെ രൂപം കണ്ട മിഷനറിമാർ, ഭാരതത്തിന്റെ സാമൂഹിക വിപ്ലവത്തിന് തിരികൊളുത്തി.
അവർ സ്ഥാപിച്ച വിദ്യാലയങ്ങൾ പലർക്കും ആദ്യമായി വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. അക്ഷരം പഠിക്കുന്നത് പാപമായി കരുതിയവർക്ക് മുന്നിൽ അവർ പുസ്തകങ്ങൾ നൽകി. അവർ പള്ളിക്കൂടങ്ങൾ തുറന്നത് സവർണ്ണ വിഭാഗത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്കും, പിന്നാക്കക്കാർക്കും, പാവപ്പെട്ടവർക്കും ഒരേ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് പഠിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ഒരുക്കിക്കൊണ്ടാണ്. വില്യം കാരിയെപ്പോലെയുള്ള മിഷനറിമാർ സതി പോലുള്ള അനാചാരങ്ങൾക്കെതിരെ ഭരണാധികാരികളെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. മിഷനറി വിദ്യാഭ്യാസവും പാശ്ചാത്യ മനുഷ്യാവകാശ ചിന്തകളും നൽകിയ കരുത്തിലാണ് ശ്രീനാരായണ ഗുരുവും, അയ്യങ്കാളിയും, അംബേദ്കറുമെല്ലാം സമത്വത്തിന്റെ ശബ്ദമുയർത്തിയത്.
ഇന്നും പൂർണമായി പൊട്ടാത്ത ചങ്ങലകൾ:
നമ്മൾ പുരോഗതിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോഴും, ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ നിഴൽ ഇന്നും സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ഇന്നും ചില ജോലികളെ “ഒരു ജാതിയുടെ ജോലി” എന്ന് കാണുന്ന മനോഭാവമുണ്ട്. ഇന്നും ജാതി നോക്കിയാണ് പല വിവാഹങ്ങളും നടക്കുന്നത്. മനുഷ്യനെ ജന്മത്തിന്റെ പേരിൽ താഴ്ത്തുന്ന ഏതു ആശയവും സംസ്കാരമല്ല; അത് അനീതിയാണ്. ക്രിസ്തു പഠിപ്പിച്ച ആ സാർവത്രിക സാഹോദര്യം ഇന്നും നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ പൂർണ്ണമായി പുലരേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
ഒരു മുന്നറിയിപ്പ്:
ഇന്ന് ചരിത്രത്തെ വെള്ളപൂശി അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ വർധിക്കുന്നു. ക്രൂരതകളെ “ആചാരം” എന്നും അസമത്വത്തെ “പാരണ്ണം” എന്നും വിളിച്ച് ന്യായീകരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഒരു സമൂഹം മുന്നോട്ട് പോകുന്നത് പഴയ അനീതികളെ മഹത്വവൽക്കരിച്ചല്ല; അവയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് തിരുത്തിയാണു.
നമുക്ക് വേണ്ടത്:
ജാതിയില്ലാത്ത ഒരു ക്ലാസ് മുറി.
ഭയമില്ലാത്ത ഒരു സ്ത്രീജീവിതം.
ക്രിസ്തുസ്നേഹത്താൽ വേർതിരിവില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹം.
മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണുന്ന ഒരു ഭാരതം.
ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഒറ്റ കാര്യമാണ്: മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനേക്കാൾ വലുതായി ഒരു മതവും ഒരു ജാതിയും ഒരു ആചാരവും മാറുന്ന നിമിഷം അവിടെ മനുഷ്യത്വം മരിക്കാൻ തുടങ്ങും. ആ പഴയ ഇരുട്ടിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയെ “സംസ്കാരം” എന്ന് വിളിക്കാനാവില്ല. ഭാരതത്തിന് വേണ്ടത് ചങ്ങലകളുടെ പുനരുജ്ജീവനമല്ല; മറിച്ച് മിഷനറിമാർ പകർന്നുതന്ന ആ സ്നേഹത്തിന്റെയും സമത്വത്തിന്റെയും പുതിയൊരു പുലരിയാണ്.
